تو را نديدم و اما....

آسمانی ام سلام , این شعرم را به یاد داری .....؟!!!می خواهم دوباره اینجا برایت شعر هایم را بخوانم و بازنویسی کنم....

شَبيه پنجره اي تاريك ، ميان اين همه ديوارم

شَبيه فاصله اي دورم ، كه از تو، تا به خودم دارم

خدا كند كه نَتابي ، به روي پنجره ام ، اي ماه

كه زير نور تو معلوم است، چِقدر، تيره ام و تارم !!

بیا و آینه ام را به سنگ حادثه ات , بشکن

كه از منی که در آن است دوباره خسته و بيزارم

طلوع كن تو درونم ،كه هر شبم، شب يلداست

مرا به دست سياهي ، به سايه ها نسپارم

اگر صَلاح من اين نيست، كه شاعر تو بمانم

بگو كه شاعريم را، به گوشه اي بگذارم

تو را نديدم و اما پُرم ز عطر حضورت

مرا نديدي و اما، تويي ،(تو) ،دار و نَدارم